Only in (S)pain

Ongeveer 8,5 jaar geleden kregen we tijdens onze derde jaar in de hotelschool te horen dat we een land mochten kiezen om onze stage te doen. De lijst was lang en de bestemmingen verschilde van een plekje in een Amsterdams hotel tot een stage plek in China. Dat laatste vond ik iets te ver weg en van andere studenten hoorde ik dat Ierland het leukst was en het best betaald werd voor een stage plek (uiteindelijk wil je toch als student zoveel mogelijk geld krijgen).

Zo begon het avontuur, Ierland, 19 jaar en veel zin om eindelijk eens wat verder weg van huis te wonen. Samen met een kameraad kwam we aan in Cork (zuiden van Ierland), de sleutels opgehaald van ons huisje en de eerste paar weken eerst alles verkennen. Wat er allemaal in gebeurde kan ik nog een apart blogje over schrijven maar dit is “the road to Spain” dus we houden het ontopic . Beide kregen we een plek aangewezen in het restaurant en deden evenementen (elk weekend was er een bruiloft). In de receptie werkte er een Spaanse dame, altijd vrolijk, altijd in voor een feestje en toevallig een huisgenoot van een collega. Van het een kwam het ander en na een aantal pogingen van haar kant, had ze eindelijk mijn hart gewonnen.

In April 2008 was mijn stage voorbij en ik kon kiezen of ik door wou werken in het hotel of iets anders wou doen. Mijn vriendin had ineens een briljant idee en dat was om naar Barcelona te gaan voor een paar maanden om daar vakantie te vieren en vanaf daar zien we wel weer. Zo gezegd zo gedaan, op naar Barcelona in mijn Nederlandse Mazda 323, mijn nieuw LCD tv in de auto, playstation 3, de kat en er bleef nog ruimte over voor mijn vriendin. Na een reis van 36 uur en 2 boot tochten (aangezien de kat mee moest hebben we gekozen voor een langere route), eindelijk waren we dan in Spanje, het land van de tapas, stierenvechten, siësta en zon (dat beeld had ik dus van Spanje).



Na een aantal dagen en voor de grap een paar sollicitaties doen (dat was eigenlijk gewoon je CV afgeven bij een uitzendbureau) vond ik dan uiteindelijk een baan in het service centrum van Citigroup. Ik werd daar “customer service agent” voor Citibank België. Aan het begin was het een leuke uitdaging, je leert veel over het bankwezen, hoe rente word berekent en natuurlijk hoe je het best een lening aansmeert aan mensen (ook dit is een apart blogje waard!). De bonussen waren toen nog heel goed en per maand kreeg je dan ook makkelijk 1000 tot 2000 euro extra aan salaris plus natuurlijk de extra prijzen die werden verloot (tickets voor FC Barcelona, iPods en nog veel meer).

Toen begon de crisis en werden alle bonussen drastisch minder dus al snel werd het aan de telefoon ook een stuk minder leuk. Na een aantal maanden kwam er een positie vrij als specialist (trainen van agenten, intermediair tussen Barcelona en Brussel, processen uitschrijven en escalatie), dit heb ik ongeveer 1,5 jaar gedaan en nadat er een supervisor wegging en mijn manager vroeg of ik geïnteresseerd was, ben ik uiteindelijk supervisor geworden. Op het werk deden en doen we veel met macros (aangezien er vele processen zijn die snel uitgevoerd moeten worden en dit vrij makkelijk gaat in Excel/Access) en na thuis veel leren/studeren kwam ik uiteindelijk bij EUC (End User Computing) terecht (schrijven van macros, intranet en .Net applicaties). Nu na 2,5 jaar zit ik daar nog steeds en voorlopig leer ik er genoeg om daar nog een tijdje te blijven.

Dit is het dus, mijn weg naar Spanje... een lang verhaal met een persoonlijk tintje en dit zal dan ook het saaiste verhaal zijn van degene die gaan komen. De rest zal over de huidige situatie in Spanje gaan of te wel; crisis, corruptie (op alle lagen), vermijden van belasting en nog veel meer. Spanje is leuk maar je moet veel geduld hebben om het hier lang vol te houden. Het gezegde mañana, mañana klopt dan ook wel.

Stay tuned en snel volgen er meer verhalen (met bron vermelding) van de front linie in Spanje!